در مدل سنتی، بسیاری از تصمیم‌ها بر اساس تجربه، تماس، حدس و اطلاعات محدود گرفته می‌شدند. در مدل آینده، تصمیم‌ها بیشتر بر اساس داده‌های واقعی، تحلیل شرایط و پیش‌بینی وضعیت انجام خواهند شد.

در نتیجه، مزیت رقابتی صنعت حمل‌ونقل از «داشتن منابع بیشتر» به «استفاده هوشمندانه‌تر از منابع» منتقل می‌شود.

کامیونی که کمتر بیکار می‌ماند، مسیری که با هزینه کمتری طی می‌شود، باری که با سرعت بیشتری به راننده مناسب متصل می‌شود و اطلاعاتی که بدون تأخیر به دست تصمیم‌گیرنده می‌رسد، همگی بخشی از همان آینده هستند.

آینده حمل‌ونقل جاده‌ای ایران الزاماً با کامیون‌های بیشتر ساخته نمی‌شود؛ با تصمیم‌های بهتر ساخته می‌شود.

و در این مسیر، هرچه صنعت بتواند اطلاعات خود را بهتر جمع‌آوری، یکپارچه و تحلیل کند، حرکت آن به سمت حمل‌ونقل هوشمند سریع‌تر خواهد شد.